XIV: There are things I regret, that you can't forgive

Nowy... Wiem, krótki. Ale jakoś tak szczerze to wena mi ucieka. I chyba nawet wiem dlaczego. Mój prywatny Cas sobie zrobił urlop, wiem że nikt nie ogarnia o co mi chodzi. 

Song: "This Night" ~ Black Lab

- Przepraszam, Kathy. - mruknął jakby sam do siebie. Odetchnął głęboko i zaprzestał walki z czymś, co już niemal całkowicie odebrało mu siły.
Oczy zapłonęły żywym ogniem. Bestia otarła brudną od krwi twarz i wbiegła z nieosiągalną dla człowieka prędkością w las. Nikt jej nie zauważył. Pierwsza osoba, która zobaczyła co się stało przybyła dopiero pół godziny później.

***

Obudzono go bardzo wcześnie.
Nie było jeszcze do końca jasno, kiedy lord Rivemel przybiegł do jego komnat i oznajmił, że książę musi natychmiast coś zobaczyć. Szata szlachcica wyglądała, jakby właściciel zakładał ją w pośpiechu, co nigdy mu się nie zdarzało. Gruba twarz mężczyzny zaczerwieniła się od jakże długiego dystansu połowy korytarza, który przebył w mozolnym truchcie. Widząc przerażenie w jego oczach, Jake postanowił jak najszybciej sprawdzić, co przyprawiło lorda o tak wielki przestrach. Ubrał się więc i czym prędzej ruszył za szlachcicem. Sam nie miał czasu, by założyć jakieś szczególne szaty, zdążył przynajmniej w pewnym stopniu doprowadzić się do stanu, jaki powinien być zaakceptowany przez poddanych.
Mimo dość dziwnej pory, przed zamkiem zebrał się już spory tłum. Ci z tyłu wyciągali szyje ku górze, starając się dojrzeć to, o czym wszyscy mówili. Szepty, pomruki i jęki zaniepokojenia kumulowały się, tworząc jeden wielki szmer.
Ciekawość zżerała Lequenilla od środka – większość Marlończyków pod żadnym pozorem nie dałaby się wyciągnąć z łóżka przed odpowiednią porą. Jedna z cech charakterystycznych dla tego ludu – lenistwo. Mimo to zawsze można było na nich polegać i zawsze wypełniali swoje zadania na czas.
Jako król musiał zachować przyzwoitość, więc w miarę spokojnie poszedł za strażnikami. Z trudem przebijali się przez tłum, który bardzo niechętnie się rozsuwał i ustępował im z drogi. W końcu dotarli na skraj lasu, gdzie powstał krąg utworzony przez osoby o wątpliwym zaszczycie patrzenia na to co tam było z bliska.
Gwardia księcia, widząc co ich tu sprowadziło, zaczęła rozganiać ludzi. Jake z niemałym szokiem popatrzył na sytuację, która zapewne stanie się tematem numer jeden wieśniaczek i miejskich staruch na długi czas.
Książę w kilku krótkich rozkazach oznajmił, by zrobili porządek z pobojowiskiem, jakie tu zastał i szybko ruszył w drogę powrotną do zamku.
Po głowie krążyła mu tylko jedna myśl, znaleźć i ukarać należycie sprawcę. Jednak pojawił się pewien problem. Wiedział, kto nim był. I wcale mu się to nie podobało.

***

Zapłakana kobieta ściskała w ręce kawałek papieru. Zaraz po tym, gdy wróciła z dworu znalazła go na łożu. Bała się go przeczytać; wiedziała, co może w nim znaleźć.

„Kathy,
nie zrozumiesz mnie, i wcale tego od ciebie nie wymagam, po prostu to przeczytaj. Wybacz mi, proszę. To wszystko jest skomplikowane, na pewno ci tego nie wyjaśnię. Wiem, że miałaś dużo wątpliwości... co do nas. Moje sekrety cię denerwowały, choć starałaś się tego nie okazywać. Nie powinienem cię zostawiać, ale musiało kiedyś do tego dojść. Źle się z tym czuję, naprawdę, paskudnie. To wszystko mnie strasznie przytłacza, ale żeby z tym walczyć... muszę odejść.

Zostałem zmieniony, to nieodwracalne i mam nadzieję, że nie myślałaś, że możesz coś z tym zrobić. Jeśli tak... jesteś naiwna. Jestem bestią i tak już będzie na zawsze. Właściwie, to zupełnie mnie nie obchodzi co ty na to. Pilnuj dzieciaka i nie bądź idiotką, bo zapewne nie wrócę. Po co ja to w ogóle piszę? Mało mnie obchodzi co zrobisz, ale znając ciebie i twoje wieczne uganianie się za tym tchórzem, którego nigdy w życiu nie zamierzam nazwać rodziną, polecisz do niego w mgnieniu oka i zwalisz całą winę na mnie.

 Cholera, wybacz. Nie chciałem, żebyś pomyślała, że TO przejmuje kontrolę, nie miało tak wyjść. Gdybyś jednak tak pomyślała...

…miałabyś rację! Od dawna nie jestem jakimś durnym Marlończykiem; jesteś tak tępa, że nie zauważyłaś, iż starałem się ciebie dość często unikać. Tylko i wyłącznie po to, by wrócić do NORMALNEJ postaci. Uroczy wesołek Shane Lequenill NIE ISTNIEJE. Od trzydziestu lat. Te przebłyski, to przypadkowe błędy, które zdarzają się każdemu. To zabawne, nawet sobie nie wyobrażasz ile wysiłku Go kosztowało, żeby cię nie zagryźć. Wydaje mi się, że smakowałabyś wyśmienicie. Z chęcią bym spróbował, ale tak się złożyło, że wpadł na iście genialny pomysł. Gdyby On tego nie chciał, nie byłoby to takie proste. Jesteś tak głupia, że pewnie nawet nie wiesz o czym mówię. Powrót do domu. O tak, marzę, żeby się tam znaleźć. Ciemność tamtych stron jest cudowna. 
W każdym razie, żegnaj i nie łudź się, że kiedykolwiek zobaczysz jeszcze Shane'a." 

***

Był chłodny wieczór. Wiatr poruszał trawami w miarowym rytmie. Czarne niebo nie zostało jeszcze naznaczone gwiazdami.
Marlończycy są dziwni. Kompletnie nie mają wyczucia. Nie chcieli się rozejść, tylko patrzeć na niezbyt ciekawy widok.
Marc Summer leżał na ziemi głową w dół. Jedna z jego rąk została praktycznie wyrwana z barku, cała szata była zakrwawiona, noga została rozorana od uda po połowę łydki, można było zobaczyć biel kości. Czerwona ciecz była wszędzie. Kiedy Gale znalazł brata, zdążyła już zaschnąć.
Mogli przewrócić Marca na plecy dopiero, gdy wszyscy się rozeszli. Twarz pokrywały liczne zadrapania, szyja wyglądała na pogryzioną, a brzuch... żebra zostały połamane, jakby były cienkimi patyczkami, jedno z płuc częściowo znajdowało się poza ciałem. Wyspiarz naoglądał się już podobnych widoków, zatem nie zrobiło to na nim większego wrażenia.
Kruczowłosy Summer wiedział doskonale, co spotkało jego brata. Bestia nie powinna zostać zatrzymana przez głupiego, zarozumiałego i nieinteligentnie odważnego blond gamonia, który nigdy nie powinien zostać Strażnikiem.

***

Nie wierzę, że to się stało. Uległem. Uwolniłem TO. 
Są rzeczy, które zrobiłem, których żałuję i których nie możesz mi zapomnieć. Złamałem zasady, popełniłem masę błędów, ale wiedz, że ja... Wybacz mi.
- Przepraszam, Kathy. - szepnął w ostatnim przypływie świadomości, nim Bestia zawładnęła nim na dobre.
Uśmiech wykrzywił dzikie oblicze.

Płonące oczy ujrzały dawno oczekiwany widok. Cudowne czarne wieże obok czarnych budynków mieszczan na czarnej ziemi.